καὶ τὴν εἰωθυῖαν ἀξίωσιν τῶν ὀνομάτων ἐς τὰ ἔργα ἀντήλλαξαν τῇ δικαιώσει
[Για να δικαιολογούν τις πράξεις τους άλλαξαν τη συνήθη σημασία των λέξεων]
Θουκυδίδης (3,82,4)
Κατεγράφη, το πρώτον, με απαράμιλλη λογοτεχνική δεινότητα ως ένα από τα παθολογικά φαινόμενα του Πελοποννησιακού πολέμου‧ αλλά τα παραδείγματα στρέβλωσης των νοημάτων είναι πολλά στην Παγκόσμια Ιστορία και η επικαιρότητα προσφέρει κι άλλα για επιβεβαίωση. Κάπως έτσι, λοιπόν, εσχάτως η φύρα έγινε πλησμονή και το απομειωμένο κατά τα άρθρα 16 και 110 Σύνταγμα της Ελλάδος ονομάσθηκε «επαυξημένο». Όμως, οι επινοήσεις αυτού του είδους δεν είναι ψιμύθια ικανά να συγκαλύψουν την επιδίωξη της ασφαλούς δουλείας, τη στάση ζωής που γίνεται μοιραία όταν εγκαταλείπεται το αίτημα του αυτοκαθορισμού. Στην πραγματικότητα, μόνον αυτή τη στάση ενίσχυσε η θλιβερή υπόθεση των ιδιωτικών Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων.
Αλλά υπάρχει παραμυθία, γιατί η επιδίωξη της ασφαλούς δουλείας είναι η συνήθης στάση ζωής του ανίσχυρου που θυσιάζει την ελευθερία με την προσδοκία της ασφάλειας, την οποία τού υπόσχεται ο κυρίαρχος. [Τούτο είναι το μεταξύ τους συμβόλαιο, όπως το απέδωσε ιδανικά στον Leviathan ο έμπλεως κλασικής παιδείας Thomas Hobbes‧ και μόνο σε περίπτωση απώλειας της ισχύος του κυρίαρχου ή αθέτησης της υπόσχεσής του δικαιούται, κατά τον Hobbes, ο ανίσχυρος να διαρρήξει το συμβόλαιο και να δει πώς θα διευθετήσει το μέλλον του.] Ήδη προσχωρεί σ’ αυτή τη στάση ζωής σχεδόν σύμπασα η άλλοτε κραταιά Ευρώπη, όπως απέδειξε κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Donald Trump στη Χάγη: λέγει «ναι» σε ό,τι κελεύει ο daddy, με την προσδοκία ότι αυτός τουλάχιστον κατά την κρίσιμη στιγμή θα τηρήσει τα υπεσχημένα και δεν θα ερμηνεύσει το άρθρο 5 της Συνθήκης του NATO κατά τρόπο «επαυξημένο» για τα συμφέροντα των ΗΠΑ.
Ο Κωνσταντίνος Αλ. Πισπιρίγκος είναι Σύμβουλος της Επικρατείας ε.τ. Διετέλεσε μέλος του Ειδικού Δικαστηρίου του άρθρου 86 του Συντάγματος (2015), πρόεδρος της Δευτεροβάθμιας Επιτροπής Διαιτησίας επί των συλλογικών διαφορών εργασίας (2015) και της Επιτροπής εξέτασης των αιτημάτων των αντιρρησιών συνείδησης (1998 -1999), απεσταλμένος του Συμβουλίου της Ευρώπης (Venice Commission) στο Συνταγματικό Δικαστήριο της Αρμενίας για συνεργασία κατά την εκδίκαση εκλογικών ενστάσεων (1999), μέλος της Επιτροπής Σύνταξης του Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας (1998) και της Κεντρικής Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής (1996 -1997). Δίδαξε στην Εθνική Σχολή Δικαστικών Λειτουργών «Δικονομία της αιτήσεως ακυρώσεως» (2009 -2014). Στον τρίτο διεθνή πανεπιστημιακό διαγωνισμό εικονικής δίκης Ρωμαϊκού Δικαίου (3rd International Roman Law Moot Court Competition) διηύθυνε τη διαδικασία της τελικής αναμέτρησης (27.3.2010). Παλαιότερες νομικές μελέτες του δημοσιεύθηκαν στα περιοδικά «Το Σύνταγμα» και «Ισοπολιτεία». Οι πιο πρόσφατες, οι οποίες συνδέονται με τα ζητήματα της οικονομικής κρίσης (PSI και Ιδιωτικοποιήσεις μέσω ΤΑΙΠΕΔ) που χειρίσθηκε στην Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας, ανακοινώθηκαν σε επιστημονικές εκδηλώσεις και δημοσιεύθηκαν στα περιοδικά «Εφημερίδα Διοικητικού Δικαίου» και «Θεωρία & Πράξη Διοικητικού Δικαίου». Από τις Εκδόσεις Σάκκουλα Α.Ε. (Αθήνα – Θεσσαλονίκη) κυκλοφορούν τα δοκίμιά του «Αντιλήψεις αρχαίων Ελλήνων για τη δικαιοσύνη» (2018) και «Δίκαιο και Πολιτική στις δημηγορίες του Θουκυδίδη» (2020).